Poczytaj najnowsze
wieści na stronie

Kliknij w portal
i przenieś się w czasie

Zapomniane miejsca
Historia wsi
Ciekawostki
Zamek w Bardzie
Niesamowite historie
Znani i nieznani
Wspomnienia
Czy wiesz, że...
Bardo w XIX wieku
Stare reklamy

Góry Bardzkie

Góry Bardzkie to pasmo górskie o długości około 18 km i szerokości od 3 do 5 km, ciągnące się od północnego-zachodu na południowy-wschód, zamykające od północy Kotlinę Kłodzką. Stąd położone w samym ich środku Bardo często nazywane jest "Wrotami Kotliny Kłodzkiej". Na północnym-wschodzie Góry Bardzkie oddzielone są od Gór Sowich Przełęczą Srebrną (586 m n.p.m.) zaś na południowym-wschodzie Przełęczą Kłodzką (489 m. n.p.m.). Grzbiet gór rozcięty jest na całej szerokości najpiękniejszą w całych Sudetach przełomową doliną Nysy Kłodzkiej, tzw. Przełomem Bardzkim, który jest starszy niż same góry i składa się z pięciu przepięknych, rzecznych meandrów. Część północno-zachodnia, między przełomem Nysy Kłodzkiej a Przełęczą Srebrną nosi nazwę Grzbietu Zachodniego z najwyższym wzniesieniem, Słupem (667 m. n.p.m.). Jest to niezbyt wysoki, dość szeroki masyw, który w północnej części rozwidla się na trzy południkowe grzbiety schodzące się ponownie w pobliżu Przełęczy Srebrnej. Najdłuższy, zewnętrzny grzbiet północno-zachodni otacza łukiem, niewielką Kotlinę Żdanowa. Na przedłużeniu Grzbietu północno-zachodniego wznosi się garb Golińca (524 m. n.p.m.). Pomiędzy nim a grzbietem środkowym rozciąga się kotlinowate Obniżenie Łącznej. Część południowo-wschodnia między Przełomem Bardzkim a Przełęczą Kłodzką (489 m. n.p.m.) nazywa się Grzbietem Wschodnim. Jest on o wiele wyższy od Grzbietu Zachodniego i ma kształt pojedynczego, ostro zarysowanego pasma z najwyższymi w całych Górach Bardzkich Kłodzką Górą (765 m n.p.m.) i Ostrą Górą (751 m n.p.m.). Zbocza Grzbietu Wschodniego porozcinane są głębokimi dolinami potoków. U jego podnóża, od strony wschodniej, w dolinie Laskówki, rozciąga się kotlinowate Obniżenie Laskówki.

Sama miejscowość Bardo Śląskie położona jest na wysokości około 260 m n.p.m. w przełomowym odcinku Nysy Kłodzkiej. Szerokość doliny rzecznej waha się tu od 500 do 1000 m. Na odcinku tym znajdują się dwa głęboko wcięte zakola rzeki doskonale widoczne z punktu widokowego na Kalwarii. Po minięciu ostatniego zakola Nysa Kłodzka przybiera kierunek wschodni, a po około 2 km wypływa na przedpole Sudetów. Na obydwu zakolach można zaobserwować typowe przykłady stromych brzegów po stronie zewnętrznej i łagodne zbocza po stronie wewnętrznej. Bezpośrednio nad dnem doliny widoczny jest szeroki na 150 m taras rzeczny zwany zalewowym. Nad nim zaznacza się kilkunastometrowej szerokości taras wyższy, a jeszcze wyżej (położone około 130 m ponad dnem doliny) widoczne są w kierunku północnym rozległe spłaszczenie. Jest ono rozcięte przez boczne dopływy Nysy Kłodzkiej i prawdopodobnie odpowiada trzeciorzędowym spłaszczeniom przedpola Sudetów.

Geologia

Budowa geologiczna Gór Bardzkich jest bardzo zróżnicowana. Znajdujemy tu zlepieńce, paleozoiczne piaskowce kwarcytowe , łupki zmetamorfizowane (w tym ozdobne, czarne lidyty), pomiędzy którymi występują wylewne porfiry. Poszczególne formacje skalne pochodzą z różnych epok: kambryjskiej, sylurskiej i dolnokarbońskiej. Góry Bardzkie są najmłodsze w całym paśmie Sudetów. Wypiętrzył się (w tempie kilku centymetrów rocznie) w okresie trzeciorzędu, kiedy to powierzchnia naszej planety nie różniła się wiele od obecnej. Góry Bardzkie wypiętrzają się do dnia dzisiejszego, w tempie widocznym tylko dla specjalistycznych przyrządów. Urozmaicony skład Gór Bardzkich znajduje odzwierciedlenie w rzeźbie. Skały miękkie szybko uległy erozji, umożliwiając powstanie głębokich, wciętych dolin, podczas gdy skały twarde utworzyły szczyty o stromych zboczach.

Fauna i flora

Prawie całe pasmo Gór Bardzkich porastają świerczyny i dolnoreglowe lasy mieszane. Na zachód od Barda znajdują się dwa rezerwaty przyrody: Cisy i Cisowa Góra, chroniące lasy mieszane m.in. z jaworem, świerkiem i skupiskami starych, ponad 100-letnich cisów. Doliny potoków i obniżenia Gór Bardzkich są najczęściej bezleśne i zajęte w całości pod uprawy rolne i duże wsie łańcuchowe.
Ciekawostką jest iż niemal całe Góry Bardzkie cechują się bardzo specyficznym mikroklimatem. W związku z tym można tu znaleźć wiele niezwykłych, unikatowych okazów flory i fauny. Mają one niekiedy charakter endemiczny, tzn. występują tylko w tym regionie. Jednym z przykładów okazów fauny bardzo rzadko spotykanych w Polsce, a występujących stosunkowo często w Górach Bardzkich, jest salamandra plamista. Ten płaz jest obecnie niezwykłą rzadkością i znajduje się pod całkowitą ochroną.

Linki związane z Górami Bardzkimi

Wycieczki geologiczne z Barda Śląskiego
Bardo - wycieczka geomorfologiczna
Pozostałości gigantycznego krateru meteorytowego w Górach Bardzkich? ( w formacie *.pdf)

Literatura

1. Józef Oberc, „Region Gór Bardzkich (Sudety)”, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1957.
2. „Przewodnik geologiczny po Sudetach”, praca zbiorowa pod redakcją Wojciecha Grocholskiego, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1969.
3. Andrzej Barczuk, „Geneza konkrecji kalcytowych w szarogłazach kulmu Gór Bardzkich”, „Acta Geologica Polonica”, vol. 24, no. 2, 1974


Podyskutuj na forum


Obejrzyj galerię zdjęć


Księga Gości


Trasy spacerowe



Copyright 2010 © Tomasz Karamon
Design & code - Anna Karamon
Bardo 2010


stat4u